Με το έτσι θέλω..

Γιατί έτσι θέλει και ο βυσωνάκος από 'δώ....!!!

Ένα ακόμα πρωί που τρέχω με την ψυχή στο στόμα για να πάω -που αλλού;- γαλλικά. Ανηφορίζοντας την κατηφορική Βασιλείου Ρούφου, πέφτουν στην αντίληψη μου ένα άσπρο αυτοκίνητο κι ένα φορτηγό. Μιας και σηκώθηκα στις 10 π.μ. -είναι 10.20- και τα ελληνικά πεζοδρόμια σε τέτοιες περιοχές απλώς δεν είναι πεζοδρόμια, κοντοστέκομαι για να περάσουν. Φευ! Δεν περνάνε, στέκουν ακίνητα μπλοκάροντας την από Γερμανού ερχόμενη κίνηση. Και το μυαλό μου ξύπνησε ευθύς! Ποίος γάιδαρος, με το έτσι θέλω;! Πλησιάζοντας, τα αυτοκίνητα είναι τρία και σαν αψίκορος κόρη, ερεθίζομαι. Εννοείται πως λόγο διπλοπαρκαρίσματος, δεν έχει σημασία τι λένε η πινακίδες, στην Ελλάδα είμαστε!!!, δεν χωράει ούτε κουνούπι, απ' το πεζοδρόμιο δε, δεν χωράει ούτε μονοκυτταρικός οργανισμός γιατί οι εν λόγω κύριοι που φορτώνουν τ' αμαξάκια με μελαμίνες και λοιπή ξυλεία, έχουν παρκάρει κι ένα μηχανάκι έξω απ' το μαγαζάκι. Και λέω, "Τώρα θα γελάσουμε" όταν ένα τζιπάκι στρίβει για να κατέβει.. Αλλά δεν μπορεί το άμοιρο, γιατί το εμποδίζει ένας δεκάκιλος ντενεκές ξεγάνωτος μάρκας Vernilac! Φωτογραφία δυστυχώς δεν τράβηξα, μιας και τη στιγμή που έβγαλα το κινητό ξεκίνησαν να με κοιτάνε με μισό μάτι, και σκέφτηκα τι ήχο θα έκανε η μελαμίνη σαν θα μου 'σκαγε στο κεφάλι.. Παρόλ' αυτά, θα μπορούσε να 'ταν μια πάρα πολύ ωραία κατάληξη για ένα βαρετό πρωί, ένας καβγάς με μελαμίνες, φορτηγάκια και τζιπάκια, μας τη χάλασε όμως η Vernilac, γι' αυτό όταν θα βάψω το δωμάτιο μου, θα πάρω μικρά τενεκεδάκια Vitex για να τελειώνουμε.

Η πραγματικότητα όμως είναι αυτή. Πως όπου και να πας, όλοι συμπεριφέρονται σαν να 'ναι το χωριό τους, χωρίς να προσφέρουν τίποτα σ' αυτό, απαιτώντας μονίμως κι άλλα με μια αδηφαγία ακόρεστη και λυσσαλέα. Από το νήπιο που θέλει κι άλλη Barbie, στον έφηβο και τον φοιτητή που "θέλει να πιεί για να ξεσκάσει" και από το μεροκαματιάρη βάρβαρο χωριάτη, στον πολιτικό που κινεί τα νήματα. Όλοι ασύδωτοι, όλοι μηδέν..

Αυτή η πόλη, αυτή η χώρα, μαραζώνει κάτω από ρυθμούς καρναβαλικούς, γιατί ας αντιμετωπίσουμε την αλήθεια, είμαστε για τα καρναβάλια. Στην πυρά λοιπόν, στην πυρά!

Περί σουβλακίων και τσικνοπέμπτης..

12 μ.μ.
Τρέχω σαν την υστερική να προλάβω το μάθημα των γαλλικών που θα 'πρεπε να 'χει ξεκινήσει και του οποίου είμαι η μόνη μαθήτρια. Περνάω τη Γούναρη και κάτι μου βρωμάει, καρβουνίλα, ακόμα όμως δε θυμάμαι τη μέρα είναι. Νιώθω να πεινάω και κάτι μου γαργαλάει τη μύτη.. ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ! Αλλά δεν τρώω σουβλάκια, δε μ' αρέσουνε.. Μου παίρνει πέντε ολόκληρα λεπτά να περάσω τη Γερμανού, δεν αντιλαμβάνομαι προς τι ο πανικός. Και κατηφορίζοντας την Ερμού αρχίζω και σκέφτομαι.. Τι είναι γι' αυτή τη σάπια πόλη η Τσικνοπέμπτη; Και απεφάνθην.. Η Τσικνοπέμπτη δεν είναι τόσο η χαρά του συνταξιούχου που βγαίνει και μέχρι τις 12.30 μ.μ. έχει φάει 3 σουβλάκια με ψωμάκι, δεν είναι η χαρά των εφήβων που σου τσακίζουν με αφρό το μάτι ούτε η χαρά της οικογενειακής ευτυχίας καθώς το χαζεμένο σου τρέχει σα μουρλό κι εσύ φοβάσαι μην το χάσεις.. Είναι η χαρά του μερέλα, που μπορεί να βγει στους δρόμους πριν καλά-καλά ο ήλιος κεντράρει, να φάει ό,τι μπορεί και να πιεί ακόμα περισσότερο, τόσο ώστε μέχρι τις 6 μ.μ. να έχει γίνει κουνουπίδι! Αλλά είναι δικαιολογημένος! Γιατί είναι Τσικνοπέμπτη.. Κι εσύ περνάς φρεσκολουσμένη να πας στις δουλειές σου αλλά μέχρι να φτάσεις, τα μαλλιά σου μυρίζουν τσίκνα! Και στη διασταύρωση Ερμού και Καραϊσκάκη αναρωτιέσαι αν ρίξανε μολότοφ.. Αλλά συνέρχεσαι, γιατί στην αμέσως επόμενη διασταύρωση σώζεσαι ως εκ θαύματος από μανιώδη κλούβα αστυνόμιας που 'χει πατίσει τα 80, περνάει την Κανακάρη με κόκκινο και κορνάρει στους νόμιμους της Ερμού για να μην περάσουν, ενώ πεζοί βρίσκονται στη διάβαση, κι όλ' αυτά χωρίς σειρήνα.. Και το κάνει αυτό γιατί είναι η "Αστυνομία".. Ξέρετε όμως γιατί κανείς δεν αντιδράει, ε; Γιατί είναι Τσικνοπέμπτη!!!

Σ' αυτή τη χώρα που όλοι φωνάζουν χωρίς κανείς να υπερασπίζεται το δίκιο του, ο ένας πατάει τον άλλο, απλώς γιατί ο πρώτος το απαιτεί κι ο δεύτερος το επιτρέπει. Και το ερώτημα τίθεται: Τι θα κάνουμε συγχωριανοί; Γιατί αν δε φωνάξουμε, μα τον Τουτατίς, θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.....